درویشی را گفتند : باما از ذهن سخن بگو و این که چرا نمی تواند حقیقت را ببیند و درکش کند؟

 درویش کاغذ سفید و بزرگی را با میخ به دیوار کوبید و نقطه سیاهی بر آن نقش زد.

 آنگاه از مخاطبانش پرسید : چه می بینید ؟

    گفتند نقطه ای سیاه.

درویش گفت :البته در اینجا نقطه سیاهی هست اما چرا سپیدی دورش را نمی بینید؟!

جدا ما تا کی می خواهیم این قدر سطحی به زندگی بنگریم؟

 وقتش نشده که کمی چشمانمان به باطن امورمان گشوده شود؟

دوباره بلندتر صدات کردم...بازم جوابمو ندادی...

با بغضی در گلو خواندمت ... پاسخم ندادی!

گونه ام از اشک تر می شود و پیشانیم شبیه  امواج دریا می شود...

دیگر تابی برای صدا کردنت ندارم...

چشمانم را می بندم و با همه ی وجودم و سراپا  یک فریاد می زنم ...

آه ای معبود من ... تویی پروردگارم که امیدی جز تو ندارم

مرا دریاب!

چ

چشمانم را باز کردم ... حال من در قلب تو هستم .

معبود من ممنونتم...