دوباره بلندتر صدات کردم...بازم جوابمو ندادی...

با بغضی در گلو خواندمت ... پاسخم ندادی!

گونه ام از اشک تر می شود و پیشانیم شبیه  امواج دریا می شود...

دیگر تابی برای صدا کردنت ندارم...

چشمانم را می بندم و با همه ی وجودم و سراپا  یک فریاد می زنم ...

آه ای معبود من ... تویی پروردگارم که امیدی جز تو ندارم

مرا دریاب!

چ

چشمانم را باز کردم ... حال من در قلب تو هستم .

معبود من ممنونتم...