درویشی را گفتند : باما از ذهن سخن بگو و این که چرا نمی تواند حقیقت را ببیند و درکش کند؟

 درویش کاغذ سفید و بزرگی را با میخ به دیوار کوبید و نقطه سیاهی بر آن نقش زد.

 آنگاه از مخاطبانش پرسید : چه می بینید ؟

    گفتند نقطه ای سیاه.

درویش گفت :البته در اینجا نقطه سیاهی هست اما چرا سپیدی دورش را نمی بینید؟!

جدا ما تا کی می خواهیم این قدر سطحی به زندگی بنگریم؟

 وقتش نشده که کمی چشمانمان به باطن امورمان گشوده شود؟